อีกครั้งที่ได้ยินเสียง หัวใจที่ว้าเหว่ก็กลับหวั่นไหว...อีกครั้ง
จำไม่ได้ว่าเคยทำอะไรดีๆให้เธอบ้าง แต่ระหว่างทางที่ผ่านมา...ไม่เคยลืม

เพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีใครคนไหนมาแทนที่เธอได้
จวบจนวันนี้ที่ไม่มีใคร จึงรู้ว่า "รักเธอ" จนรักใครไม่ได้อีก....

นับจากวันที่เส้นทางของเรามาบรรจบกัน
จนถึงวันที่ตัดสินใจหันหลังเดินออกจากเส้นทางนั้น และใช้ชีวิตอย่างเดียวดาย
และค้นพบว่า สองข้างทางที่ผ่านมาเพียงลำพังนั้น
มันช่างหนาวเหน็บและมืดมิด

จนถึงวันนี้ก็ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี
ดวงตาที่ทอดมองสองข้างทางที่นั่งรถผ่าน
แต่วิวทิวทัศน์ที่มองเห็น กลับกลายเป็นเพียงภาพที่พร่ามัว
เนื่องด้วยน้ำอุ่นๆใสๆ เอ่อท่วมทั้งสองตา

ระหว่างเส้นทางที่ผ่านมาเพียงลำพัง
ถึงแม้จะเจอแสงเทียนบ้างในบางครั้ง
แต่ไม่เคยมีครั้งไหน เส้นทางไหน
ที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น สว่างไสวเหมือนเส้นทางที่เคยผ่านมา

แม้จะเชื่อว่า วันพรุ่งนี้ต้องดีกว่าและยังคงเฝ้ารอ เฝ้าฝันถึงวันนั้น
แต่ว่าวันพรุ่งนี้กลับลดลงเรื่อยๆ และไม่รู้ว่าจะยังเหลือวันพรุ่งนี้อยู่อีกซักกี่วัน

บนเส้นทางขนานที่ได้เลือกเดิน ไม่สามารถจะย้อนกลับไปได้อีก
อาศัยเพียงทางแยกในบางช่วงตอนของชีวิต
ที่ทำให้ได้พบเจอกัน และทำให้หัวใจได้หวันไหว...อีกครั้ง

แต่เพราะหัวใจดวงน้อยๆนี้ ไม่เคยหยุดทำงาน
แม้ในขณะที่นอนหลับ หัวใจก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป

"ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"
ด้วยภาระที่หัวใจต้องทำอยู่ตลอดเวลา
จึงไม่ควรไปหางานให้มันเพิ่มมากขึ้นอีก

"โกหกทั้งเพ"
ทั้งหมดนั้น มันเป็นเพียงข้ออ้าง
เพราะหัวใจก็เป็นเพียงก้อนเนื้อที่อ่อนแอ ก้อนหนึ่งเท่านั้น
มันอ่อนแอและกลัวว่า จะไม่ได้พบใครที่ดีกว่าหรือเทียบเท่าเธอ
จึงไม่เปิดใจยอมรับใคร

เพราะเธอสวยเหรอ
"ไม่ใช่หรอก" คนสวยกว่าเธอมีมากมาย
แต่คนสวยเหล่านั้นไม่เคยได้ร่วมแบ่งปันทุกข์ สุข
และใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางเดียวกัน
เหมือนที่เธอกับฉันเคยทำ จึงไม่มีความหมายอะไรให้จดจำ

จนกว่าจะมีใครที่ดีพอและกล้าพอที่จะเข้ามาร่วมแบ่งปันสิ่งต่างๆเหล่านี้
เมื่อนั้น หัวใจดวงน้อยๆ ดวงนี้ก็คงจะยอมรับคนๆนั้น
เข้ามาอยู่ในชีวิตได้อีกครั้ง

แน่นอนว่าไม่ได้เข้ามาแทนที่ของเธอ
เพราะที่ของเธอ ก็ยังจะเป็นที่ของเธออยู่เสมอ
และไม่เคยมีใครมาแทนที่ของใครได้ทั้งนั้น

เพียงแต่คนใหม่ที่เข้ามา จะเข้ามาอยู่ในอีกมุมหนึ่งของหัวใจ
และร่วมใช้ชีวิตเดินทางไปในเส้นทางที่เหลือ
เพื่อรับรู้ แบ่งปันเรื่องราวและเป็นกำลังใจให้กัน
ให้ชีวิตได้มีความหมาย ในการที่จะ "หายใจ"

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

ไม่มีใครมาแทนที่ใครได้
มันยังคงอยู่ในความทรงจำ
อยู่ที่ว่าจะเก็บเอามานึกถึงวันเวลาดีดีที่มีด้วยกันเมื่อไหร่
ต่อให้ลืมกันยังไงก้อลืมไม่ได้
เพราะครั้งนึงเคยได้ทำความรู้จัก
หรือ บางที อาจจะเรียกว่า รักกันก้อได้...
สักวันคงจะเจอคนคนนั้นอีกสักคน...

#1 By My Name is S@M@Thi on 2007-09-27 08:32

อารมณ์ไหนอ่ะไอ้เน่า...
กลับบ้านก็หายเหงาแล้ว
เดี๋ยวเพ่ซื้อข้าวตังมาฝาก....อิอิอิ

#2 By hanoy (124.121.172.89) on 2007-09-27 09:19

ซึ้งจังอ่ะ พี่ชาย โดนๆๆ
ขอให้เจอคนๆนั้นเร็วๆนะคะ คนที่ใจต้องการ อิอิ
โชคดีค่า

#3 By n'ann (124.121.23.253) on 2007-09-27 13:08

ไปเเต่นิยายขายได้เลยนะเนี่ย อาชีพเสริมไงคะ ขนาดจะทำการบ้านบทความยังคิดไม่ออกเท่านี้เลยนะเเต่ถ้ารู้สึกจริงก้อคงคิดออกมั้ง

#4 By mate (58.8.64.15) on 2007-09-27 17:17

ชายเขียนหนังสือดีกว่า
ชอบๆ
เขียนได้น่าอ่านมากๆเลย

#5 By auy (124.120.29.218) on 2007-09-29 22:01

ละเมอหรอ มามุขเน่าก็เป็นกะเค้าด้วย @@@@@แต่เขียนได้ดีมากน่ะ

#6 By Look^0^pud on 2007-09-29 22:28

ถ้าไม่คิดว่าต้องมีใคร อยู่ๆไปเดี๋ยวก็ชิน (หลายปีหน่อยกว่าจะชิน)

#7 By (70.238.132.78) on 2007-10-01 04:19














#8 By shoye on 2007-10-01 07:00

เฮ้ยรักใครขนาดนั้นวะ อย่ายึดติดดิวะ มึงลืมๆไปเลย แล้วมึงจะรู้ว่ามีคนดีดีที่รอมึงอยู่ ที่มึงยังไม่เจอเขา ถ้าคนที่มึงรักคู่ควรจริงๆทุกคนก็ต้องรักเค้าด้วยอยู่แล้ว ที่ผ่านๆมาลืมไปเหอะหวะ กูเองพี่มึง

#9 By shoye on 2007-10-07 19:25

แต่กูก็พอรู้ว่ามึงรักใคร กูถึงบอกให้ลืมไปไง ต้องมีอีกคนที่มึงจะรักเขา ตอนนี้มึงเหงาก็คิดอย่างงี้แหละ แต่ถ้ามีเจอคนใหม่มึงจะไม่คิดอย่างนี้เลย กูรู้ต้องใช้เวลาแต่ไม่ต้องคิดมาก คนที่บ้านรักมึงที่สุด

#10 By shoye on 2007-10-07 19:38

เง่ว ..

เอาซะซึ้ง ...

#11 By BaNKy ~* on 2007-10-15 09:48

เศร้าเนอะ ที่ลิ๊ง

#12 By กิง (203.113.17.162) on 2007-11-02 11:46

big smile

#13 By ^_poomapooma_^ on 2008-10-07 15:11

#14 By ood (180.183.5.230) on 2009-10-21 21:48