shoye

หลายๆไฟล์ ที่ผมทำงานแบบดีใจหาย

พี่เพอร์เซอร์ถาม "น้องจะขึ้น bc (bussiness class) รึยัง"
ผมยิ้มแก้มปริตอบ "ยังหรอกครับพี่ ผมเพิ่งบินมาปีกว่าเอง"

หลายๆไฟล์ ที่ผมต้องวิญญาณ ออกจากร่าง ทำงานทั้งวันโดยไม่ปริปากพูด

อย่างเช่นวันนี้ เป็นต้น 

เพราะพี่สจ๊วต ทำหน้าเซ็งใส่ แอบซุบซิบนินทา
เหตุเพราะว่า ผมไม่ได้ไปใช้ครัวกลางซึ่งมันว่างอยู่

ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันว่าง
และไม่กล้าใช้ เพราะเป็นครัวของ BC

"พี่ก็ว่าอยู่ทำไม ไม่มาใช้ครัวนี้ ใช้ได้นะ เครื่องบินไม่ใช่ของพี่ ดริ้งก็ไม่ใช่"

สัดดด ทำไมจะไม่ใช่ นั่นแหละครัวมึง แต่วันนี้ไม่มีผู้โดยสาร
ถ้าจะให้กูใช้ได้ และอยากช่วย ก็บอกกูดีๆได้มั้ย

"....... - -"

ตลอดเวลาที่มาช่วยงานก็ทำท่าทางเหมือนไม่ได้อย่างใจ

...............

...............

ถ้าลำบากมากนักไม่ต้องช่วยก็ได้มั้ง กูทำคนเดียวทั้งลำ เหนื่อยสัดแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา
แต่มาแล้วทำท่าทางอย่างกับไม่อยากทำ วันหลังก็ไม่ต้อง กูเบื่ออออ.......

................

................

รวมไปถึงแอร์ด้วย หลายคนน่ารัก
แต่หลายคน เห็นแล้วอยากวิ่งกระโดดถีบหลังซักอั๊กก....

"ช่วยหยิบโค้ก ให้หน่อยดิ"

กูใส่อาหารอยู่ ไม่เห็นหรือไง
ตอนมึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ กูนั่งจัดรถดริ้งอยู่
ทำงานเสร็จ กูก็อุ่นข้าวให้มรึงกิน แล้วก็รอกินเป็นคนสุดท้าย
เพื่อให้มึงเลือกได้ตามสบาย
ตอนกูทำงาน มือมึงก็พุ่งพรวดเฉียดหัวไปหน่อยเดียว
ผู้โดยสารอยากได้อะไรก็ต้องมาบอกกู

อยากถามเหมือนกันว่า มึงไม่รู้เหรอครับ ว่าโค้กอยู่ที่ไหน..... -*-

...............

...............

การหยิบโค้ก 1 กระป๋อง ส่งให้แอร์ ไม่ใช่เรื่องหนักหนา สำหรับผม
แต่สิ่งเล็กน้อยตลอดทั้งไฟล์ มันทำให้วิญญาณออกจากร่างได้ง่าย ๆ

...............

...............

ผมเปรียบวิญญาณออกจากร่าง คือ อาการเซ็งสัดอย่างหนึ่ง
ไม่อยากจะพูดหรือสุงสิงกับใคร ราวกับว่ามีแต่ร่างกาย ไม่มีจิตใจอยากทำอะไรทั้งนั้น

ระหว่างไฟล์ผมทำน้ำจะไปเดินให้ผู้โดยสาร

น้องแอร์ถาม
"จะไปเดินทั้งลำเลยเราะ จะทำทำไมให้มันเหนื่อย เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงก็ออกน้ำแล้ว"
เพิ่งมาบิน 2 เดือน เมริงคิดได้ขนาดนี้แล้ว....เนอะ

ไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ ผู้โดยสารแค่ 70 กว่าคน
กูทำคนเดียวก็ไม่เหนื่อยเกินไปหรอก

ถ้ามึงไม่อยากทำ ไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ต่อก็ได้
ไม่ได้ขอให้ช่วย....ไม่อยากให้ช่วยด้วยซ้ำไป

...............

...............

แต่ที่ผมเซ็งและเบื่อมาก ไม่ใช่เพราะบางไฟล์ผมขี้เกียจ หรือบางไฟล์ขยันจัด
จนทำให้เกิดข้อเปรียบเทียบ

แต่ผมก็ทำของผมเต็มที่ทุกไฟล์ แต่ผลที่ได้มันไม่เหมือนกันเลย ในแต่ละครั้ง

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

.....................

.....................

อยากให้รู้ว่าเวลาที่มึงเบื่อ กูเบื่อมากกว่ามึง 10 เท่า
เวลาที่มึงรู้สึกว่ากูไม่ได้อย่างใจ กูก็รู้สึกไม่ได้อย่างใจมากกว่ามึง 10 เท่าเหมือนกัน 

...................

...................

อาการเซ็งสัด และวิญญาณออกจากร่างแบบนี้
จะคงอยู่ได้ไม่นาน นอนตื่นก็หาย

แต่ก็ต้องพบเจอกับมันอยู่เสมอๆ และรู้สึกเบื่อกับมันเต็มที

ไม่โทษใครทั้งนั้น..........ที่ทำให้อีกวันนึงของผมมันน่าเบื่อ
แต่โทษตัวเอง ที่ดีไม่พอ ที่จะทำงานให้เนี้ยบมากกว่านี้
และเหี้ยไม่พอ ที่จะพูดสิ่งที่อยากพูด จะได้ไม่เครียด....

................

................

................

ที่คิดได้ก็แค่ว่า ผมไม่ว่าใครไม่เหมาะกับงานบริการ
แต่คิดว่าผมเอง อาจจะไม่เหมาะกับงานนี้

เมื่อวานไปเรียนหนังสือมา ครูบอกว่า
"ถ้าทำงานที่เราไม่รักก็อย่าทำ อย่าเสียเวลากับสิ่งที่มันฝืนใจเรา"

"ครับครู ผมจะทำอีกไม่นานหรอกครับ เวลาที่เหลือของผมมันน้อยลงทุกที
และผมก็อยากใช้มันกับสิ่งที่ผมรัก.......................... คงไม่ใช่ในเร็วๆนี้หรอก
แต่ก็คงอีกไม่นานจริงๆ"