shoye

วันนี้ผมจะพูดถึงพี่อากาศธาตุครับ

ตอนกลางวัน ไปเดินเล่นอยู่เดอะมอลราม

เข้าไปนั่งกินข้าว ที่ food center ฝั่งตรงข้ามก็เป็นทางเข้าห้างอีกฝั่งนึง

วันนี้นั่งกินประมาณชั่วโมงนึงได้

ไม่ได้ละเมียดกับอาหาร แต่มัวนั่งดูพี่ยาม จนเพลิน

ผมสงสัยว่าเค้าเป็นยาม หรือเค้าเป็น door man กันแน่

เพราะพี่แก ขยันขันแข็งในการเปิดประตูมากๆ

ทุกๆคนที่เข้าออก พี่แกเห็นเดินมาแต่ไกล ก็เปิดประตูรอไว้เลย

แต่.........

เชื่อมั้ยครับ ผมนั่งมาประมาณชั่วโมงนึงเพื่อจะดูว่า

จะมีใครมั้ย ที่มองเห็นพี่เค้ามีตัวตน

เชื่อมั้ยว่าใน 100 คน ไม่มีเลยซักคนเดียว ที่แม้จะหันไปสบตาพี่ยาม

ไม่มีเลยจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงคำขอบคุณ  แค่มองยังไม่เห็นหัวพี่แกด้วยซ้ำไป

ผมขอเรียกพี่เค้าว่าพี่อากาศธาตุ

ซึ่งไม่มีใครมองเห็น

ทุกคนคงนึกว่าประตูเป็นแบบอัตโนมัติ เปิด-ปิดเอง

.............นี่หรือเมืองพุทธ แม่เจ้า

ทุกคนเป็นเหี้ยอะไรกันไปหมดคร้าบบ.....

ลืมไปแล้วรึเปล่าว่า ใครทำอะไรให้ เราต้องขอบคุณ

หรือสังคมที่เร่งรีบ แบ่งชนชั้น ทำให้น้ำใจพลอยหดหายไป

พอกินเสร็จ ผมก็เดินไปลองของ

ข้ามไปอีกฝั่งนึง เพื่อให้พี่ยามเปิดประตูให้

และจะได้ขอบคุณ หวังว่าเค้าคงยิ้มได้

นิดนึงก็ยังดี.............

เมื่อไปถึง พี่แกก็เปิดประตูรอเลยครับ

"ขอบคุณมากครับพี่" พร้อมส่งยิ้มหวาน

"........................."

ไม่มีเสียงตอบรับเว้ยเฮ้ย....!!!!

ไม่มีแม้แต่ปฎิกิริยา ที่รับรู้ว่า ผมพูดกับเค้า

แปลกแต่จริง

พี่แกคงชินชากับการโดน "ไม่ใส่ใจ" ของใครต่อใคร

จนไม่ต้องใส่ใจ แม้ใครต่อใครอีกเหมือนกัน

แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

คือ...............เปิดประตู

******************

คุณเคยขึ้นทางด่วนกันมั้ยครับ

เข้ามาอยู่กรุงเทพใหม่ๆ ขึ้นแท็กซี่

พี่แท็กซี่ ชอบถาม "ขึ้นทางด่วนมั้ยน้อง"

"ขึ้นครับพี่ จะได้เร็วหน่อย"

แต่แมร่งเอ้ยยยย ขึ้นไปถึงก็งง เนี่ยนะทางด่วน

รถติดเหี้ยๆ มันด่วนตรงไหน

..........หลอกกูป่าวเนี่ย....!!!

แต่ที่จะพูดถึงไม่ใช่เรื่องรถติดบนทางด่วน

แต่เป็นเรื่องพี่อากาศธาตุ ในป้อมเล็กๆ ที่มีหน้าที่เก็บเงินค่าทางด่วน

เวลานั่งรถไปกับเพื่อน เพื่อนผมชอบทักทายพี่เค้า

พอมีรถเองผมก็เลยติด

ชอบทักทายพี่เค้าเหมือนกัน

ทันทีที่รถผมลดกระจกลง "สวัสดีคร้าบบบบ"

พร้อมยื่นค่าทางด่วนให้ ....."ขอบคุณคร้าบบบ"

น้อยคนที่จะมีปฏิกิริยาตอบรับ

ก็คงเป็นเหมือนกับพี่ยาม

เผลอๆ คิดในใจ รีบจ่ายแล้วก็ไปซะ

จะทักทำเหี้ยไร เสียเวลา

จนผมเลิกทักไปพักนึง และทำเหมือนเค้าเป็นเครื่องเก็บเงินอัตโนมัติ

ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไป เพราะคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทักเครื่องเก็บเงิน - -"

แต่........มีอยู่ครั้งนึง

ทันทีที่ผมลดกระจกลง

"สวัสดีคร้าบบบบบบบบบบ"

ไม่ใช่เสียงผม ......

เครื่องเก็บเงิน พูดได้...

"สวัสดีครับพี่" ยื่นเงินให้เสร็จก็ "ขอบคุณมากนะครับ" พร้อมส่งยิ้มหวาน

 พี่เค้ายิ้มตอบ

โอ่วววววว  ชื่นใจ

ยังมีคนส่วนน้อย ที่ไม่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์อยู่ด้วยแฮะ

เอ....ถ้าวันนึง มีรถขึ้นทางด่วน ซัก 200 คัน

ตลอดรอบที่เค้าทำงาน

เค้าจะทักทุกคนแบบนี้มั้ยวะ ...คิดแล้วเหนื่อยแทน

และผมก็กลับมาทักทายพี่อากาศธาตุ ในตู้เก็บเงินแคบๆบนทางด่วนอีกครั้ง

ด้วยหวังว่า พี่เค้าคงชื่นใจบ้าง ที่มีคนมองเห็นเค้า

ถึงจะเล็กน้อย แต่อาจมีความหมาย สำหรับบางคน

และไม่แน่ว่าพี่คนนั้น อาจเป็นคนคนเดียวกับเครื่องเก็บเงินที่ผมเคยทักเค้าเมื่อวันก่อนก็ได้

ใครจะรู้........

ขนาดผีเสื้อตัวนึงขยับปีก ยังก่อให้เกิดพายุมหึมา

เพราะฉะนั้น ทำเถอะครับ

ช่วยกันเปลี่ยนแปลง สังคมนี้ ให้น่าอยู่มากขึ้น

เริ่มจากเรื่องเล็กน้อย แบบนี้แหละ

ช่วยกันนะ.................

ขนาดเที่ยงวันนี้ผมร้องไห้ จนตาปวดไปหมด

ก็ยังฝืนยิ้มทักกับพี่อากาศธาตุได้

ทำเมื่อคุณอารมณ์ดีก็ได้

ป.ล. เพื่อนๆไม่ต้องเป็นห่วง กูยังสบายดี แค่ขอเวลาส่วนตัวในบางจังหวะ 

แค่เหมือนลมพัด พัดมาก็ผ่านไป เพียงแต่วูบนี้มาแรงไปหน่อย เล่นเอาซะเซ

กูขอเวลาตั้งตัวแปป เด่วกลับมาเดินเหมือนเดิมได้.....นะ

ขอบคุณที่เป็นห่วง.......