shoye

(ขออัพเดพคั่นเวลา เรื่องเครปทาวน์ถัดไปครั้งหน้าละกันนะครับ)

หลายวันมานี้ไม่ได้ออกไปไหนซักเท่าไหร่

เวลาส่วนมากถูกใช้ไปกับเกมส์ตรงหน้า และทีวีที่เปิดค้างไว้เยื้องไปทางซ้าย

คอถูกบริหารด้วยการเหลียวไปมองเป็นระยะๆ

สมองถูกกระตุ้นทั้งจากความสนุกในการเล่นเกมส์ และจากข้อมูลที่รับจากทีวี

..............................

เคยมีคนนึงถามผมว่า "ติดเกมส์ปล่าว"

ผมตอบว่า "ไม่"

"แล้ววันนึงเล่นกี่ชั่วโมง"  

".............."  เออ เยอะว่ะ สมองคิด แต่ไม่ได้ตอบ หรือจะติดเกมส์จริงๆ

ส่วนข้อมูลที่ได้รับรู้และรู้สึกสะกิดใจ เพราะมันเกี่ยวเนื่องกันตลอดเวลา

หนึ่งคือ เด็กนักเรียนประถม ถูกพ่อห้ามเล่นเกมส์ จึงตัดสินใจโดดตึกอาคารเรียนลงมาจากชั้น 6

ไม่ตายคาที แต่ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล  คืนก่อนตัดสินใจ ได้ส่งข้อความไปบอกเพื่อนว่า

"วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของเรา"

สองคือ มีเด็กสองคนที่โรงพยาบาลจุฬา ที่เป็นโรคต้องคำสาป โดยหากเด็กทั้งสองคนนี้ นอนหลับ

เค้าจะเสียชีวิต เนื่องจากความผิดปกติของสมองสั่งการอัตโนมัติ ไม่สั่งให้หายใจเมื่อหลับ

สามคือ พระนักเทศน์รูปหนึ่ง เทศน์เกี่ยวกับเรื่องความตาย

โดยกล่าวไว้ว่า หากเราใช้ชีวิตทุกวันเหมือนวันนี้เป็นวันสุดท้าย

กิจกรรมที่เราจะทำ จะเป็นกิจกรรมในเชิงคุณภาพ 

เราจะรู้ว่าความดีอะไรที่ยังไม่ได้ทำก็จะรีบทำ กิจกรรมใดที่สำคัญก็จะเลือกทำก่อน

เรื่องที่อยู่ในใจของผมเป็นเรื่องทั้งสามเรื่องนี้รวมกันและคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา......

ยังไง

สำหรับบางคนหากรู้จักผมดีหรือเคยเข้าไปดูประวัติของผม

ก็จะเห็นประโยคที่ว่า

"ชีวิตนั้นแสนสั้น ก็แค่ทำทุกวัน ให้หนุกหนานสำราญใจ "

รวมถึงในหลายๆเอ็นทรี่ ที่ผมพูดถึงเรื่องความตาย

ในทางพุทธศาสนา เรียกว่า มรณัสสติ หรือ มรณัสนุสสติ หรือจะอะไรก็ช่างเหอะ

ในทางโลกแปลว่า หากพรุ่งนี้ต้องตายไป วันนี้ทำชีวิตให้มีค่ารึยัง

หมอบอกว่า แค่เรื่องห้ามเล่นเกมส์คงไม่ใช่ สาเหตุแห่งการฆ่าตัวตาย 

แต่เรื่องเกมส์เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เด็กหมดความอดทน จนต้องฆ่าตัวตาย

สำหรับผมและคุณอาจเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อย

"ไรวะ เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องฆ่าตัวตายเลยเหรอวะ"

แต่สำหรับเด็กป.6 นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

ในทางกลับกัน มีคน 500 คนบนโลกนี้ ที่หากเค้าหลับ เค้าจะต้องตาย 

เนื่องจากไม่หายใจ กิจวัตรประจำวันที่เราทุกคนต้องทำ กลับกลายเป็นเรื่องยาก

ไม่ต้องนึกถึงเรื่องงีบหลับ ในที่ทำงานตอนกลางวัน

เพราะแค่จะอยู่จนโตเหมือนคนทั่วไป ยังเป็นไปได้ยาก

ในเมื่อการนอนในแต่ละวัน ไม่รู้จะเป็นการนอนครั้งสุดท้ายหรือไม่

วิธีแก้คือ การเจาะคอ เพื่อใช้เครื่องช่วยหายใจในเวลาหลับ

และสุดท้าย หากคุณเป็นคนที่มีโอกาสได้เลือกใช้ชีวิต

ผมหมายถึงหากไม่ต้องกังวลมากนักถึงความตายหลังจากการหลับ

โดยคิดว่า ตื่นมาก็จะมีวันพรุ่งนี้อยู่ดี

ในวันนี้คุณใช้ชีวิตในเชิงคุณภาพรึยัง

ไม่ได้จะถามเพื่อลองภูมิ ในเมื่อผมเองก็ตอบได้เต็มปากเหมือนกันว่าไม่

เพราะเวลาส่วนใหญ่ ก็ยังคงหมดไปกับการเล่นเกมส์

ในส่วนของความคิดก็ถือว่าใกล้เคียงแล้วแหละ

แต่ก็ได้แต่คิด เพระในทางปฏิบัติก็คงยัง นั่งเล่นเกมส์

ในเมื่อรู้ว่าอะไรดี ทำไมถึงไม่ทำ............

รออะไรอยู่ ทำในวันที่ยังสามารถทำได้ดีกว่ามั้ย

ถามเพื่อเตือนใจตัวเอง...... 

ผมเคยทำประมาณอาทิตย์นึง ...ผลคือ    เหนื่อยฉิบหาย

แต่ทุกวันที่ผ่านไปเป็นวันที่มีคุณภาพ จริงๆ

ก็เลยอยากถามคุณบ้างว่า

แล้ววันนี้ "คุณดื่มนมหรือยัง "