shoye

ผู้ปกครองควรแนะนำ 

ในบทความต่อไปนี้ มีแต่ชื่อคนหยาบคาย

ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

หายขาไปนาน

มีเรื่องค้างคาที่ว่าจะเขียน ก็ยังไม่เขียน 

เรื่องราวชีวิตก็ดำเนินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ

หลายเรื่องดี หลายเรื่องไม่ดี

ก็นี่แหละชีวิต

ช่วงนี้ร่างกายอ่อนแอ ก็เลยไม่สบาย

อารมณ์ก็พลอยไม่ค่อยจะดีไปด้วย

ไปบินเชียงใหม่ 4 แลนด์มา

อยากบอกทุกคนว่า ที่ชอบหาว่าเราเลือกบริการฝรั่งก่อน

"มึงคิดถูกกกกกก"

เพราะคนไทยเห็นกูเป็นอากาศธาตุ

กูต่ำต้อยมากขนาดไม่กล้าชายตามองกูเลยเหรอครับ ท่านผู้มีพระคุณ

สมมุติว่าผู้โดยสารที่จะถูกกล่าวถึงต่อไปนี้ ชื่อนาง "แมร่ง"

ทางเดินบนเครื่องมีแถวเดียว กูไหว้ต้อนรับ แมร่งทำเฉย

กูถามว่า หมายเลขที่นั่งเบอร์อะไรครับ แมร่งไม่ได้ยินที่กูพูด

และที่สำคัญ แมร่งจะเดินทะลุตัวกูไป เพราะแมร่งไม่เห็นว่ากูยืนอยู่

หรือไงครับ แมร่งเอ้ยยยยย!!!

กูหลบให้แมร่งเดินผ่านไป

ซัก 2 นาที แมร่ง งงๆ เดินกลับมา กูรู้เลย แมร่งเดินเลยเลขที่นั่งตัวเองใช่มั้ย

กูถามอีก หมายเลขที่นั่งอะไรครับ หวังจะช่วยพาแมร่งไปนั่งที่ของตัวเอง

แมร่งทำเฉย หมายเลขที่นั่งอะไรครับ แมร่งทำเฉย

และกำลังจะเดินทะลุตัวกูกลับมา     กูหลบให้แมร่งเดินผ่าน

แมร่งเจอที่นั่งของตัวเองแล้ว แมร่งก้มๆเงยๆ พยายามยกกระเป๋าตัวเองขึ้นเก็บ

ดูท่าเหมือนไม่ไหว กูรีบปรี่เข้าไปช่วย แมร่งส่งกระเป๋าให้กูอย่างเร็ว

อ้าววว  แมร่งเอ้ยยย มองเห็นกูแล้วเหรอครับ

พอกูรับมา และออกแรงจะยกขึ้น ก็พบว่า กระเป๋าแมร่งงงงหนักฉิบหาย

ช่วยผมยกหน่อยได้มั้ยครับ แมร่งเอื้อมมือมาช่วยยก

อ้าวววว แมร่งเอ้ยยย  ได้ยินที่กูพูดแล้วเหรอครับ

เล่ามาถึงตรงนี้ ไม่ได้ต้องการจะสื่ออะไรเพื่อพาดพิงไปถึงใคร

หรือเล่าเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของกระแสสังคมไปในทิศทางใด

ที่เล่ามาเพราะแค่อยากบอกกับแมร่งว่า

พูดกับกูได้นะ ไม่ผิดจารีตอะไร 

ยิ้มให้กูได้นะ ไม่ผิดศาสนา

ทำดีกับกูซักเล็กน้อย ก็ไม่มีใครประนามมึงหรอก

อย่าทำเหมือนมองไม่เห็นกูอย่างนั้น 

เพราะในใจกูจะเกิดคำถาม

ว่า  "แมร่งเป็นเหี้ยอะไรมากปล่าววะ"

************

ผู้โดยสารคนไทยมักอ่านหนังสือพิมพ์เยอะผิดปกติเวลาขึ้นเครื่อง

เฉลี่ยคนละ 3 ฉบับ ใครว่าคนไทยอ่านหนังสือน้อย 

มึงมาทำสำรวจบนเครื่องสิครับ หนังสือพิมพ์ไม่เคยพอ

สมมุติว่าผู้โดยสารที่จะถูกกล่าวถึงต่อไปนี้ ชื่อนาย "แมร่ง" 

แมร่งขึ้นเครื่องมาช้า หนังสือพิมพ์จึงหมด

ไม่แปลกอะไร เพราะสิบคนแรกที่มาถึง แมร่งก็หยิบกันหมดแล้ว

จนบางครั้งกูนึกสงสัย เวลาบินแค่ 45 นาที หยิบไป 3 ฉบับ

ไหนจะกินข้าว กินขนม จิบชา งีบหลับ แมร่งอ่านทันทั้ง 3 ฉบับเลยป่ะครับ 

แมร่งไม่ทันหยิบหนังสือพิมพ์ ก็เลยหันมาบอกกูว่า

น้องเดี๋ยวขอหนังสือพิมพ์หน่อยนะ เดินขึ้นมาไม่เห็นเลย

ที่อยู่ด้านหน้านั่นหมดแล้วเหรอครับ กูถามแบบพาซื่อ

น่าจะหมดแล้วนะ  ไม่เห็นเลย เดี๋ยวพี่ขอซักสามฉบับแล้วกันนะ

ห๊าาาาาาาา แมร่งบอกกูเองว่าหมด แล้วกล้าขอเนอะ 3 ฉบับน่ะ

กูเสกออกมาจากตูดให้มั้ยครับ แมร่งงงงงงเอ้ย

ที่เล่ามาเพื่อจะสื่อถึงทุกคนครับ ทุกคนเลย

ทำอะไรคิดถึงคนอื่นบ้าง อยู่บ้านมึงอ่าน 3 ฉบับเลยมั้ย

ถึงใช่ ขึ้นเครื่องมึงก็ควรเหลือให้คนอื่นบ้าง 

ขนาดขึ้นมาเกือบสุดท้าย ยังกล้าขอ 3 ฉบับ

ไอ้.....แล้งน้ำใจ เอ้ยยยยย!!!!

********

สมมุติว่าผู้โดยสารที่จะถูกกล่าวถึงต่อไปนี้ ชื่อนาย "สัด" 

ไอ้สัดอยากกินชา พอน้องแอร์เดินไปเสริฟ ไอ้สัดบอก "ขอชา"

น้องแอร์บอก "แก้วอยู่ในกล่องนะคะ" (หมายถึงอยู่ในกล่องอาหาร ไอ้สัดมึงแกะกล่องสิ แล้วก็จะเจอ)

ไอ้สัดขึ้นเสียง "รู้แล้ว ไม่อยากแกะกล่อง เสริฟได้มะ เสริฟได้ก็เสริฟ ไม่ได้ก็ไม่ต้องเสริฟ"

จริงๆ พวกกูเสริฟได้ เพราะมีแก้ว สำรองอยู่แล้ว

แต่ในกรณีนี้ ทุกคนเลือกไม่เสริฟ เออ กูเสริฟไม่ได้ มึงไม่ต้องแดร่กหรอก ไอ้สัด!!

พอน้องแอร์มาเล่า ทุกคนเกิดคำถามขึ้นในใจเหมือนกันว่า

"ไอ้สัดนี่ เป็นเหี้ยอะไรมาปล่าววะ พูดดีๆก็ได้ จะว๊ากทำเหี้ยอะไรวะ" 

เราควรทำดีต่อกันไว้นะครับ

แม้จะเป็นคนที่ไม่รู้จักกันก็ตาม

แล้วความดีนั้นจะถูกส่งต่อกันไปเป็นทอดๆ 

นี่เป็นเรื่องแค่ในหนึ่งวันทำงาน 

ที่ถูกนำมาถ่ายทอด ก่อนหน้านี้ที่ว่างเว้นไป

ย่อมต้องเกิดเรื่องราวมากมาย ทั้งดีและร้าย

เพียงแต่ไม่ได้ถูกใส่ใจและนำมาพูดถึง

แกล้งลืมๆไปบ้าง บางทีก็ดีเหมือนกัน

ตอนนี้กำลังฮึดทำงาน ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

กับยานพาหนะที่ถูกต้องซึ่งสามารถพาเราไปถึงที่ฝันไว้ได้

สู้ต่อไปทาเคชิ !!!!!!